FW:


Forza Miguel!

Non podemos ir visitarte todas as veces que quixesemos, pero que saibas que estamos pendientes diariamente das noticias que teus imáns nos deixan por aquí. Sabemos que estás moi ben acompañado sempre, e que Cris e Manu che transmiten o noso cariño. 
Es un campeón, confiamos na túa fortaleza, sabemos que es duro de roer e coas boas novas estasnos demostrando que rendirse... nunca! 
Non imos volver a vista atrás, pois aqueles días nos que todos sufrimos contigo xa pasaron, agora o que toca e seguir así, pra adiante, como ti sabes!
Tes e terás todo o noso apoio sempre, estámoste esperando rapaás!!! 
Aquí che queda esta foto daqueles anos polo instituto!

Un moonte de bikoS! Quéreseche!

2+2=5

Es para ti, y me encantará decirte que me lo hize porque sabía que lo conseguirías,porque tengo fe ciega en ti y porque se que no defraudarás a nadie.

Por ti aun que no te gusten..


HOPE!

foto hogareña!!! animo ;)

weno miguel kizas me mates cuando veas esta foto
xDDD, pero weno es la unica ke encontre, pero weno
no ay ke dudar ke es la mas ogareña ke te pude poner
por lo menos es la mas original xDDD.
es donde pasabamos mas tempo juntos...
asi aver si vuelves mas prontiko jeje
weno cada vez falta menos... cada dia ke llamo
a cris me dice kosas mejores... aunke sea lentamente
vas a mejor ke es lo importante...
todo el mundo te esta dando fuerzas tanto los ke estan ai kontig
todos los dias... komo los ke entran en tu pagina kada dia para
ver tus mejorias y se nos pone una sonrisa al ver ke vas a mejor.
en estos momentos es kuando realmente te das cuenta de todo el cariño
ke te tienen todos... sobre todo tu familia ke no te deja ni un segundo...
por ellos y por tus amigos ke son los ke te dan fuerza estas luchando
y por ti por supuesto.
pues no me voy a estender mucho mas, porke no te voy a decir nada ke
no te hayan dicho ya...
solo ke espero verte por aki pronto...

un abrazo enorme y un beso para ti, para tu familia y por supuesto pa cris
ke no te deja ni un segundo ;)

ANIMO!!!Silvia!!!



E dificil escribir, despois de vivir dia a dia alí contigo cada noticia,
e seguir a tua evolución cos teus mais e os menos...
impotencia,alegria,tristeza...pero sempre esperanza!
nunca deixei de creer en que podias con todo.

Pasaron 19 dias, nos que ninguen dos teus coñecidos
e non coñecidos deixaron de animarte. Animante a ti,
e animamonos nos de ver que tantísima xente te qere.

Eu son a primeira en recordarche que non te podes rendir.

Sigue loitando neno que nos queda moito por diante.
Ánimo miguel...
qerote moito!

Crispi

'Vamos nessa', ¡chaval!

Por primera vez desde el comienzo de todos estes largos y duros días, estoy enviando un conmentario (y ahora también una foto, sacada desde el monte del Cristo Redentor de la Isla) cuyos destinatarios no son "solamente" tus parentes, ni tu novia, ni tus amigos... este esencialmente es pa ti, Miguelito! Qué privilegio darme cuenta de esto, de que podrás de hecho leer estas mis palabras y animarte de alguna manera con ellas. Desde el principio, a pesar de haber estado muy cerca del límite, creíamos todos en tu fortaleza.. y mira como nos ha sorprendido tío! Tienes que saber que tus padres, tus hermanos y Cris también han sido de una fortaleza increíble, por cierto que todo el apoyo que te están ofreciendo ha sido esencial para estos logros, después de tan poco tiempo que le han sacado los sedativos.

Bueno, quiero que sepas también que los de la facultad estamos muy pendientes de tu reacción. Seguro de que un futuro brillante como periodista te espera, todavía... a ver si no seremos corresponsales en Brasil en los Juegos Olímpicos de Rio' 2016 (ya, ya, no te voy a invitar para hacerlo para el Mundial 2014 porque ya no tengo argumentos para cambiar tu mala idea acerca del futbol... jajaja).
Y claro, sacaremos un montón de fotos parecidas a estas, pero cerca de otra estatua del Cristo Redentor, un pokito más grande y famosa que esta de Arousa...   

¡¡Ánimo chaval!!

Ticiano

Non desistas!!!

Ola Miguel!
cada dia vou a mirar o twitter mais nerviosa, porq parece que coyestes carrerilla e vas costa abaixo sin frenos e non paras, e eso está moi ben, que te recuperes dia a dia e sin parar!
Recordo o día seguinte da caída que todo eran malas noticias e poucas esperanzas as que daban, aunque os que creemos en ti sempre tubemos as nosas esperanzas, e a semana seguinte tp non abia moitas boas, pero aora é todo o contrario, da gusto leer o que teus irmans escriben do que lle din e o que eles mismos ben, cada vez está máis cerca o día en que te recuperes e poidas sair xa da UCI.
Cando te despertes e vexas a toda a xente que por ti se preocupa, a toda a xente que che pide que loites, a toda a xente que che anima e a toda a que che está indo a visitar vas a quedar parviño eh.
O fin de semana seguinte a tua caída fumos a visitarte, e estabas mal, ese mismo día o médico dera malas noticias, o fin de semana seguinte non pudemos ir a visitarte, e este fin de semana que ven esperamos ir, e ti estas moito mellor. Oubo momentos que no lo fixestes pasar realmente mal, pero aora todo o contrario, a tua recuperación está sendo sorprendente, e cada día ai algunha boa noticia.
Vas moi ben!!!
Non sei como sacastes tantas forzas cando estabas tan debil, e como aguantastes o tirón e o estás aguantar, supoño que ti tamen te as de dar de conta de que xa che queda pouco para chegar a meta, e en esa meta estamos todos a esperarte eres todo un campeón, porque ti ganasteslle o asalto a morte que a tubestes tan cerca... Non sei si pasaría algo pola tua cabeza todas estas semanas e si pasou non me podo imaxinar o que pasou, pero pola cabeza dos que estamos a esperarte pasaron de todo.
Pouco mais teño que decirche a verdad, poderia animarche e seguir animandoche, e decindoche o ben que o estás facendo, pero xa somos moitos a facelo, e cando despertes aste de cansar de tanto leer,jeje, pero eque nos non nos cansamos de escribir, nos non temos mais que facer que escribirche mentras esperamos por ti na meta, jeje. Bueno, o dito, deixoche xa, e espero que mañan cando vaya ao twitter volva a aber novas boas noticias, e así constante mente ata poder leer algo como "hoy han sacado a Miguel de la UCI"
Deixoche aquí esta foto que ten xa un par de anos, é do vran, que fai pouco de todo que acabou o vran, xa dentro de nada é navidad, jeje, pero bueno, é pa decirche que quedan moooitos vrans que disfrutar por ai adiante de carayada eh

Me parece tan increible a la vez que emocionante, que hayan rebasado ya los 100 comentarios en piraguismoarousa.com y esta nueva página que apenas tiene 3 días ya cuente con múltiples post con fotos música y líneas de apoyo tanto a Miguel como a sus familiares, Gracias a todos, por dedicar unos minutos a esto...
Tras dos semanas y media, hemos recibido la mejor de las noticias, por fin ha salido de la boca de los médicos la palabra positivo y esperanza...Hemos encontrado a un Miguel nuevo, mucho mas activo y despierto,la verdad es que me encantaría estar contigo mas tiempo Miguel pero la snormas son las normas, sólo pido que el viernes me sigas sorprendiendo, porque estoy impaciente por ver tus mejorías que hasta ahora no han sido pocas, Un abrazo Grande tío... y Sigue luchando


HOPE


Tu hermano Manu (el pequeño) =)

animo: queda poco!

Bajo el disfraz

Hola Miguel, hoy te dejo una foto de los pasados carnavales en la que estas junto a Manu (aka Pocoyo) y a mis niñas. No se te vé la cara, ya que tu disfraz te cubre por completo; pero al igual que ahora, sabemos que estás ahí,y que con disfraz o sin él sigues siendo tú. Eso sí, aunque sea lentamente (pero sin pausa), vete quitando el disfraz que llevas estos días, que estás bastante más guapo sin él.

Manuel